Post Tagged ‘het’

Zin in het leven

Geplaatst: 03/03/2012 in Ecip
Tags:, , , , , ,

Zin in het leven, dat lijkt mij zo’n beetje de zin van het leven.
We zijn de meest intelligente soort op aarde, al blijkt dat niet vaak uit onze handelingen.
Toch zouden we juist daardoor zin kunnen geven aan ons leven.
Zin om te studeren, te werken, verdraagzaam te zijn, sociaal en barmhartig.
Zin in eten, drinken, sex.
Zin in een feestje, dansen, mensen om ons heen.
Veel zin, nietwaar?
Alleen zit er af en toe de onzin van het leven tussen, waardoor je dus effe minder zin hebt.
Geen zin aan verplichtingen, het eeuwige moeten, vroeg opstaan, belastingaanslagen, het negatieve gezeur van anderen te moeten aanhoren, enz.
Gewoon dus even zin aan een sabbatical year. Prachtige woorden overigens. Oftewel, gewoon effe een jaartje helemaal niks doen. Een zak vol geld mee, paspoort en je goede zin en hatsekidee, de wijde wereld in.
Elders ontdekken wat nu eigenlijk de zin is van het leven hier op aarde.
Volgens mij is het hele leven een groot leerproces en kom je er pas op latere leeftijd achter, wat de zin van het leven is.
Ik heb het gevraagd aan oude mensen en die zeggen allemaal hetzelfde: leef, werk, maar bovenal: geniet.
Oude mensen hebben hun langste leven al geleid, dus die moet ik wel geloven.
Het schijnt, dat het leven veel te kort is om te telkens af te vragen, wat de zin van het leven is.
Je doet, je moet, je slaapt wacht af en wacht ontzettend veel, je herhaalt alles en voor je het weet ben je oud.
Ik blijf dus maar bij mijn standpunt: leef en geniet zoveel mogelijk van de alledaagse, lieve, kleine en fijne dingen.
Probeer je met de juiste mensen te omringen, probeer ook zin aan hun leven te geven.
Wees altijd jezelf en zorg dat je zin maakt, ook als het tegenzit.

De weg voor je, ontvouwt zich langzaam. Stukje voor stukje. Soms zie je een volgende bocht of heuveltje door een tegenligger of iemand die voor je rijdt. Maar het is laat, dus bijna niemand op die weg.
Joúw weg. Je moet er dus maar op vertrouwen dat die weg doorgaat en niet plotseling stopt. Je moet goed opletten en je concentreren, zodat je geen bocht mist, en iedereen in zijn of haar tempo laat rijden om botsingen te voorkomen. Het is een onbekende weg. Het komt je af en toe bekend voor, maar je weet niet waar de nieuwe bocht zich aandient, wat er achter de volgende heuvel ligt.
Maar je bent niet aan je lot overgelaten. Overal staan wegwijzers.
Borden met namen die zeggen waar je naar toe kunt. De kunst is dan om te weten waar je heen wilt en welke stappen daarvoor nodig zijn. Je hebt een routebeschrijving nodig.
Maar die routebeschrijving zegt niet altijd wat je tegenkomt onderweg.
De bochten, heuvels, hobbels in de weg zijn er. Het gaat er maar net om hoe jij ze neemt.
Soms kan je wat sneller, soms moet je afremmen. Maar wat blijft is Vertrouwen.
Vertrouw dat je het kan.
Vertrouw dat je er komt.
Vertrouw dat wat je onderweg ook tegenkomt, jou nooit van je doel zal kunnen afhouden.
Vertrouw dat alles samenwerkt om Daar te komen. Ook al lijkt het soms onmogelijk door alle problemen, ongelukken, omleidingen op je weg.
Vertrouw jezelf.
Want jij bent het Allemaal.

Een klein lief meisje stond onder een luifel. Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest, dit prachtige roodharige sproetige beeld van onschuld. Ze had net met haar moeder boodschappen gedaan in de supermarkt.

Het stortregende buiten. Je weet wel, dat soort regen dat goten en afvoerputjes doet overstromen, zo gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd had om de straal wat zachter te zetten.

We stonden allemaal onder deze luifel aan de ingang van de supermarkt. We wachtten, sommigen geduldig, anderen ‘geïrriteerd’, omdat de natuur hun haastige dag in de war had gegooid.

Ik ben altijd wat dromerig als het regent. Ik verdwijn in het geluid en in het gezicht dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt. Herinneringen van ‘rennen en spetteren’ als een ‘kind’, zo zorgeloos spelen in je gedachten, als een welkome onderbreking van een voorbije dag met zorgen en stress…

Haar stem was zo mooi toen het de hypnotische trance onderbrak waar we allemaal in gevangen zaten. ‘Mama, laten we door de regen gaan rennen’, zei ze. ‘Wat?’, vroeg mama.
‘Laten we door de regen gaan rennen!’, herhaalde ze. ‘Nee, lieverd. We wachten totdat het wat minder wordt’ antwoordde mama. Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde: ‘Mama, laten we door de regen gaan rennen.

‘ ‘We worden doornat als we dat doen,’ zei mama. ‘Nee, dat zullen we niet, mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen’, zei het meisje terwijl ze aan haar mama’s arm trok. ‘Vanmorgen?

Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen en niet nat zouden worden?’ Het meisje zei kalmpjes: ‘Weet je dat niet meer? Toen je met papa praatte over zijn Hart, toen zei je: ‘Als we hier samen doorheen komen, komen we door alles heen!’
Iedereen was opeens muisstil.

Ik zweer dat je niets anders hoorde dan de regen. We stonden allemaal doodstil. De volgende minuten kwam er niemand en ging er niemand weg. Mama dacht even na over wat ze zou antwoorden. Sommigen zouden het weglachen of haar voor gek uitmaken. Sommigen zouden zelfs negeren wat ze zei. Maar dit was een moment van affirmatie in een kinderleven. Een moment van onschuldig vertrouwen, dat wanneer het gevoed en verzorgd wordt, zal bloeien in geloof in de goede dingen en de hoop van het leven.

‘Lieverd, je hebt gelijk. Laten we door de regen rennen. Als het zo moet zijn dat men ons vanuit hierboven nat laat worden, nou, dan hadden we misschien juist een wasbeurt nodig,’ zei mama.
Daar gingen ze. We stonden daar allemaal te kijken en te lachen, toen ze daar vooruit sprongen tussen de auto’s door, en jawel, door deplassen. Ze hielden hun boodschappentassen boven hun hoofd voor het geval dat. Ze werden doornat. Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die schreeuwden en lachten als
kinderen onderweg naar hun auto’s.

En ja, ik ook. Ik rende en werd nat. Ik had ook een wasbeurt nodig. Omstandigheden of mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en je gezondheid wegnemen. Maar niemand kan ooit je dierbare herinneringen wegnemen…

Vergeet daarom niet om ‘tijd’ te maken en de gelegenheden te pakken om elke dag herinneringen te maken. Voor alles en voor elk doel onder de hemel is er een seizoen en een tijd.
Bewaar de zonnige dagen voor de donkere momenten.

Het verhaal van de echo

Geplaatst: 20/01/2012 in Ecip
Tags:, , , , , ,

Een man en zijn zoon lopen in het bos, plotseling struikelt de jongen en omdat hij een scherpe pijn voelt roept hij: “Ahhhh”. Verrast hoort hij een stem vanuit de bergen die “Ahhhh” roept. Vol nieuwsgierigheid roept hij: “Wie ben jij?”, maar het enige antwoord dat hij terugkrijgt is: “Wie ben jij?”. Hij wordt kwaad en hij roept: “Je bent een lafaard!”, waarop de stem antwoordt: “Je bent een lafaard!”. Daarop kijkt de jongen naar zijn vader en vraagt: “Papa, wat gebeurt hier?”.

De man antwoordt: “Zoon, let op!” en hij roept vervolgens:”Ik bewonder jou!”. De stem antwoordt: “Ik bewonder jou!”. De vader roept: “Jij bent prachtig!” en de stem antwoordt: “Jij bent prachtig!”. De jongen is verbaasd, maar begrijpt nog steeds niet wat er aan de hand is.

Daarop legt de vader uit: “De mensen noemen dit ECHO, maar in feite is dit het LEVEN!
Het leven geeft je altijd terug wat jij erin binnen brengt. Het leven is een spiegel van jouw handelingen. Als je meer liefde wilt, geef dan meer liefde! Wil je meer vriendelijkheid, geef dan meer vriendelijkheid! Als je begrip en respect wenst, geef dan begrip en respect. Wil je dat mensen geduldig en respectvol met je omgaan, geef hen dan geduld en respect! Deze natuurwet gaat op voor elk aspect van ons leven.”.

Het leven geeft je altijd terug wat jij erin brengt, het is geen toeval, maar een spiegel van jouw eigen handelingen.