Post Tagged ‘een’

De weg voor je, ontvouwt zich langzaam. Stukje voor stukje. Soms zie je een volgende bocht of heuveltje door een tegenligger of iemand die voor je rijdt. Maar het is laat, dus bijna niemand op die weg.
Joúw weg. Je moet er dus maar op vertrouwen dat die weg doorgaat en niet plotseling stopt. Je moet goed opletten en je concentreren, zodat je geen bocht mist, en iedereen in zijn of haar tempo laat rijden om botsingen te voorkomen. Het is een onbekende weg. Het komt je af en toe bekend voor, maar je weet niet waar de nieuwe bocht zich aandient, wat er achter de volgende heuvel ligt.
Maar je bent niet aan je lot overgelaten. Overal staan wegwijzers.
Borden met namen die zeggen waar je naar toe kunt. De kunst is dan om te weten waar je heen wilt en welke stappen daarvoor nodig zijn. Je hebt een routebeschrijving nodig.
Maar die routebeschrijving zegt niet altijd wat je tegenkomt onderweg.
De bochten, heuvels, hobbels in de weg zijn er. Het gaat er maar net om hoe jij ze neemt.
Soms kan je wat sneller, soms moet je afremmen. Maar wat blijft is Vertrouwen.
Vertrouw dat je het kan.
Vertrouw dat je er komt.
Vertrouw dat wat je onderweg ook tegenkomt, jou nooit van je doel zal kunnen afhouden.
Vertrouw dat alles samenwerkt om Daar te komen. Ook al lijkt het soms onmogelijk door alle problemen, ongelukken, omleidingen op je weg.
Vertrouw jezelf.
Want jij bent het Allemaal.

Een laatste wens…

Geplaatst: 11/02/2012 in Ecip
Tags:, , , , , ,

In Phoenix, Arizona, keek een 26 jarige moeder neer op haar zesjarige zoon, die
leed aan terminale leukemie.

Hoewel haar hart vol droefheid was, voelde ze zich ook vastbesloten.

Zoals elke ouder wenste ze dat haar zoon opgroeide en zijn dromen kon waar
maken. Nu was dat niet langer mogelijk.

Leukemie zou daar voor zorgen.
Maar ze wilde toch dat de droom van haar zoon vervuld zou worden.

Ze nam de hand van haar zoon en vroeg: ‘Billy, dacht jij ooit aan wat je wilde
worden als je groot zult zijn?

Heb je ooit gedroomd en gewenst wat je met je leven zou willen doen?

Mamma, ik wilde altijd brandweerman worden wanneer ik groot ben.

De moeder glimlachte en zei, ‘
Laten we eens zien of we jouw wens in vervulling
kunnen laten gaan.

Die dag nog ging ze naar de lokale branweerkazerne waar ze brandweerman Bob
ontmoette, die een hart had zo groot als Phoenix.

Ze legde uit wat de laatste wens van haar zoon was en vroeg of het misschien
mogelijk was haar zesjarige zoon mee te nemen in een brandweerwagen voor een
ritje rond de kazerne.

Brandweerman Bob antwoordde:
We kunnen beter doen dan dat

Als je zorgt dat

je zoon woensdagmorgen om 7 uur klaar staat, maken we hem erebrandweerman
voor de hele dag.

Hij mag meekomen naar de kazerne, eten met
ons, meegaan naar alle oproepen, alles erop en eraan!

En als je ons zijn maten geeft, zorgen we voor een echt uniform voor hem, met
een echte brandweerhelm – geen speelgoed –met het logo van de Phoenix

Brandweer erop, een gele jas zoals wij dragen en rubber laarzen.
Ze worden hier in Phoenix gefabriceerd, dus we kunnen ze snel hebben.

Drie dagen later pikte brandweerman Bob Billy op, deed hem zijn uniform aan en
begeleidde hem van zijn ziekenbed naar de wachtende ladderwagen.

Billy ging achter in de wagen zitten en reed mee terug naar de kazerne.
Hij was in de hemel.

Er waren die dag drie oproepen in Phoenix en Billy mocht mee naar alle drie deze
oproepen.

Hij reed mee in verschillende brandweerwagens, in de ziekenwagen en zelfs in de
auto van de commandant.

Hij werd ook gefilmd voor het lokale nieuwsprogramma.

Nu zijn droom, die hem met alle liefde en aandacht geschonken werd, waarheid
geworden was, werd Billy zo diep geraakt, dat hij drie maanden langer leefde dan
de dokters voor mogelijk hielden.

Op een nacht begonnen zijn vitale functies dramatisch achteruit te gaan en de
hoofdzuster in het verpleeghuis voor terminale patiënten, die vond dat niemand
eenzaam mocht sterven, begon de familieleden te bellen om naar het ziekenhuis
te komen.

Toen herinnerde ze zich de dag die Billy doorgebracht had als brandweerman en
ze belde de brandweercommandant en vroeg of het mogelijk was een
brandweerman in uniform te sturen naar het ziekenhuis om bij Billy te zijn
wanneer hij overging naar de overzijde.

De commandant antwoordde:
We kunnen beter dan dat.
We zijn er binnen de vijf minuten.
Wilt u me een plezier doen?

Wanneer u de sirenes hoort en de zwaailichten ziet, wilt u dan via het
omroepsysteem aankondigen dat er geen brand is?

Het is de brandweer die een van haar fijnste leden nog eens wil zien.
En wilt u het raam van zijn kamer openen?

Ongeveer vijf minuteN later arriveerde een ladderwagen bij het ziekenhuis en
schoof de ladder uit tot Billy’s open raam op de derde verdieping ………

16 brandbestrijders klommen via de ladder tot in Billy’s kamer!!

Met de toestemming van zijn moeder knuffelden zij hem en vertelden hoeveel ze
van hem hielden.

Met zijn laatste adem keek Billy op naar de commandant en vroeg:

‘Commandant,
ben ik nu een echte brandweerman?’

‘Billy, dat ben je, en de hoofdcommandant,
Jezus, houdt je hand vast,’ zei de commandant.

Op deze woorden glimlachte Billy en zei, ‘
Ik weet het,

Hij houdt mijn hand al de
hele dag vast en ik hoorde de de engelen zingen’

Hij sloot zijn ogen voor de laatste keer.

Een waar gebeurd verhaal uit het Engels vertaald door Eciptwit.

Een verhaal over het leven

Geplaatst: 20/01/2012 in Ecip
Tags:, , , , , ,

Mijn vriend opende de onderste lade van de kledingkast van zijn vrouw en haalde er een klein en mooi verpakt pakketje uit. “Dit is geen ondergoed” zei hij,”dit is lingerie”. Hij pakte het pakketje uit en hield een prachtige slip in de handen, het was gemaakt van echte zijde en afgezet met prachtige kant. Het prijskaartje met een enorm bedrag zat er nog aan. Ze heeft dit gekocht toen we tien jaar geleden een uitstapje maakten, maar ze heeft het nooit gedragen. Ze zei altijd dat ze het bewaarde voor een speciale gelegenheid, nou ik denk dat dit dan de speciale gelegenheid is.

Hij nam de slip en deed het in de doos met kleding voor de uitvaartverzorger, zijn handen streken over het zachte materiaal en daarna sloeg hij boos de lade dicht. “Bewaar alstublieft nooit wat voor een speciale gelegenheid” zei hij ineens, “iedere dag die je leeft is een speciale gelegenheid”. Deze woorden bleven me door het hoofd spelen in de trieste dagen daarna bij het voorbereiden van de begrafenis van zijn vrouw die zo plotselinge overleden was. Ik moest ineens denken aan alle dingen die ze niet gedaan had en alle dingen die ze wel gedaan had zonder zich te realiseren hoe speciaal die dingen eigenlijk waren.

Die woorden hebben mijn leven veranderd, sinds die dag lees ik meer en stof ik iets minder af, zit ik in de tuin te genieten van de vogels zonder dat ik op het onkruid let en besteed ik meer tijd aan mijn kinderen, familie en vrienden en minder tijd aan vergaderen en werk. Het leven is geen reeks ervaringen zijn die je moet ondergaan maar van ervaringen die je moet koesteren. Ik gebruik het mooie servies voor iedere speciale gelegenheid zoals een mooi rapport van mijn kinderen, de gootsteen die ontstopt is of de eerst bloesem in de lente. Ik draag mijn mooiste jas als ik naar de markt ga en doe mijn “dure” luchtje ook op als ik niet naar een feestje ga. Het winkelpersoneel heeft ook een neus, net als die mensen op het feestje. “Dat wil ik nog eens doen” of “later zal ik ” en “eens ga ik” zijn zinnen die uit mijn woordenboek zijn geschrapt. Als het waard is om gezien of gehoord te worden of mee te maken dan wil ik het nu ervaren.

Ik weet niet wat de vrouw van mijn vriend gedaan zou hebben als ze geweten had dat ze er morgen niet meer zou zijn. Ik denk dat ze nog even gepraat zou hebben met haar familie en vrienden. Dat ze nog even gebeld zou hebben met wat oude kennissen om oude misverstanden uit de wereld te helpen. Ik denk dat ze die avond haar favoriete eten had gegeten samen met alle mensen die ze lief had. Ik zal het nooit weten maar ik weet wel voor mijzelf dat ik boos zou zijn om al die kleine dingen die ik niet gedaan zou hebben. Boos worden op mijzelf omdat ik die ene brief niet geschreven had ondanks dat ik me het voorgenomen had. Boos omdat ik de mensen die ik lief heb niet vaak genoeg verteld had hoe veel ik van ze hou.

Ik probeer niets meer uit te stellen of te bewaren voor een speciale gelegenheid en dagelijks te genieten van alle kleine dingen die mij, en de mensen die ik lief heb, gelukkig maken. Elke dag wanneer ik mijn ogen open vertel ik mijzelf dat dit een speciale dag is, want als je goed nadenkt is elke dag die je leeft een bijzondere dag, elk uur elke minuut is een speciaal geschenk.